jueves, 19 de junio de 2014

192 // un bitxo

Tak, to my sami rządzimy naszą psychiką, nie odwrotnie. Nadal tak uważam. Chociaż czasem jakiś stworek znajdzie się nie tam gdzie powinien i jest o wiele trudniej.

Oj, uciekniesz.
A ja nadal się śmieję. "Och, pieprz się! Chory umyśle!". Właśnie przeprowadzam sama na sobie eksperyment. Zobaczymy czy da się myśleć to co się chce i tak jak się chce, niezależnie od czegokolwiek innego. Dni uciekają. Kolejne sukcesy i porażki. Bardzo dużo pracy. Przysięgam, że nigdy wcześniej tyle się nie uczyłam. Idę dalej i spokój... A reszta będzie kiedyś, później, we wrześniu, na Majorce, w jakiejś odległej przyszłości. Przenoszę moją głowę w czasie i przestrzeni. Nad morze, do Ciebie.
I nie może być źle, bo nie może. Nie dam się już tak pokonać, przecież JEST DOBRZE, do cholery.

Plantem les tovalloles, convido a un gelat,
juguem a pala grega, esquivant passejants.
A l’horitzó es divisen les veles
d’uns nens que fan optimist a la cala del costat.
Dormo una estona, que bufa de mar, al mar…

lunes, 9 de junio de 2014

191 // en cuerpo y alma

No sabría decirte donde estoy ahora, no lo sé. El mundo es una masa correosa, multicolor. Me siento aún más absurda de lo habitual. Me despierto por la mañana, me levanto, me lavo la cara, vamos... Salgo y siento que no puedo más sin ti, que mi realidad es tan tremendamente vacía si no estás. Y se van volando las riñas, todos los reproches. Todo lo malo deja de existir, porque lo que hay entre nosotros es bueno.
´¿Escribirías si no fuera por tu dolor?´ - me preguntas. Intentaría escribir. Escribiría palabras secas, quizás algo más.
Nunca en mi vida había echado de menos a nadie tanto como te echo de menos a tí estos días. Es un sentimiento indescriptible, un hormigueo dentro de mis huesos, una piedra grande en mi estómago. Me paso horas y horas contando los días que quedan para vernos: veinticinco. V-e-i-n-t-i-c-i-n-c-o. Y todos los días que hubieron de transcurrir desde que me diste el último beso en el aeropuerto de Ciampino: ciento trece. Ciento trece mañanas sin tu piel junto a mi piel, sin tus besos, sin tus ojos oscuros mirándome dormir.

Aquí ya no soy yo, amor. Aquí nunca fui yo.
Resulta que no soy tan mala actriz como me parecía-.

viernes, 6 de junio de 2014

190 // calle sufrida, calle tristeza de tanto amar

Silencio.
Y quédate tú solo, tímido susurro, ritmo perdido de mi taconeo, el griterío de la calle Nueva. Quédate allí dónde quieras, en el otro lado del continente. Yo me quiero separar, y en la tranquilidad quiero sentarme a tu orilla y rezar. El dulce cuchicheo de nuestras palabras afiladas, las absorbe la arena. El cansancio abrumador de aquellos días y de estos sentimientos que aplastan mi piel. Tantas somos las princesas de la oscuridad, y nadie sabe... La suerte escamosa de nuestras cenas peinadas por el viento. Los tesoros que hoy solo son míos los esconde el hambre de aquellos días secos y solitarios bajo el sol de Andalucía.
Todas estas explicaciones manchadas de amargura y acusaciones agudas e insistentes trazadas con tu voz. Solo siento como se clava en mi alma el tañido de este tambor, la guitarra acunándome con su melodía dulce, el fruto de mi tierra.
Tantas palabras que se disiparon en el espacio-tiempo de mi amor, se disolvieron en el agror de tu indiferencia, se esfumaron en la sombra de los porqués.

Me llaman calle, hoy tan cansada hoy tan vacía
me llaman calle de malegría
calle cansada, calle dolida de tanto amar

miércoles, 4 de junio de 2014

189 // arrímate

Y me revientan los oídos de tanto escuchar... Y me revientan los ojos de no ver.
Y marchita mi corazón de tanta soledad, de tantos poemas, tanta literatura a mi alrededor, tantos viajes en el tiempo. Pulsa "retroceder" y volvamos a aquél país de las maravillas, hagámoslo tal como lo hemos hecho siempre.

Vertigine.
Sol, sangre, vestidos de topos.

Este idoma es como una melodía, como una pieza del arte que me hace sonreír. Me permito el lujo de pensar ¨¿De qué coño va esta vida?¨. Chomsky decía que podemos decirlo todo usando un sistema de signos limitado, hasta las cosas más absurdas.
Me encanta mi absurdalismo, le inventaría una definición y escribiría mi tesis sobre él.

Iniciaré el movimiento de sinnacionalismo. Y se unirán todos los que son DEL MUNDO, del planeta Tierra. Sin tener que justificar nada.

Algún día te arrepentirás mucho, porque ya no habrá nada que salvar. Te darás cuenta de que lo dejaste, lo soltaste y ya no conseguirás volver a atraparlo.

Me asustan tanto las señales, no entiendo. Eso como lo salvaba, solo yo lo salvaba, yo corría gritando ayuda.

Y nada, esconderé lo que pienso dentro de esta caja de Pandora. Con toda la amargura que llevo dentro bajo una capa gruesa del optimismo y una energía inagotable. Me llaman calle, amor.
Veo como este frasco se me sale de las manos y se rompe en mil pedazos. Y queda aire.


Arrímate. 

sábado, 31 de mayo de 2014

188 // momentos importantes

"Lo malo - o lo bueno - que tienen los momentos importantes de tu vida es que casi nunca te enteras de que lo son" 
Arturo Pérez Reverte

Właśnie teraz, kiedy siedzę tutaj, zamknięta w czterech ścianach nie mogąc wyjść, kiedy jestem sama ze wszystkim, zaczynam czuć tak mocno jak czułam przed laty. Zaczynam bać się tych uczuć, dochodzę do tylu zaskakujących wniosków, próbując ulepić życie, które chyba nie istnieje. Powinnam teraz po prostu to zakończyć. Napisać jednego maila i zniknąć. Pewne rzeczy bolą.


Kobieta czasem zadaje pytania i nie chce poznać prawidłowej odpowiedzi. Ja już w pewnym sensie się poddałam. Walczę o poprawność ale moje usposobienie, mój charakter buntuje się przed tym. Pracuję nad sobą, zmieniam się - na siłę. Zmieniam się na siłę. I czuję jak wypruwam sobie flaki na darmo.

A wszystko zmienił jeden krótki film, który zobaczyłam. Fragment pewnego wywiadu z francuskiej telewizji. Udaję, finjo que me da igual, que no me importa. Bo widzę to co chciałabym zobaczyć w NIM. Widzę to co przed laty straciłam i to ciągle jest gdzieś wewnątrz mnie.

To dlatego dziś mnie poniosło, cała lawina słów, szybkich, spontanicznych. Bo przecież kocham, bo to JEST MIŁOŚĆ, autentyczna, szczera, spontaniczna... cała ta historia, wyśpiewałam ją jakbym chciała samą siebie przekonać, że mam rację. Dlaczego czuję, że nie jest tak jak czasem myślę, że jest?

Wszystko zaczęło się od bohatera tego francuskiego wywiadu. Nie potrafię znów spojrzeć mu w oczy. Minęło tyle lat, cała wieczność. A ja czuję jakbyśmy widzieli się wczoraj, jakbym to wczoraj go kochała, jakbym wczoraj wychodziła za niego przed Bogiem. 

Boli. Bolą wszystkie błędy, które popełniłam i wciąż popełniam. Boli to, że wyjechałam i boli nieświadomość przyszłości. Boli, że między mną a NIM nie ma telepatii. Gdzie leży granica prawdy?

Będę dalej optymistką. Będę dalej walczyła o to, by być dobrą muzułmanką. Dobrym człowiekiem, Insh'Allah.
No podría rendirme, no me rendiría jamás.
Chciałabym wiedzieć jakie decyzje podjąć, jak posklejać to życie, które rozpadło mi się na kawałki. 

sábado, 17 de mayo de 2014

187 // l'amore

Ho tanta voglia di parlare. Di urlare il tuo nome al vento... forte, tan forte che tutti possano sentirmi. La voce di una ragazzina innamorata, una donna perduta. Mi piacciono tanto i sonni perchè riflessano il mondo in cui io voglio vivere.
Mai avrei pensato ad essere così. Mai mi avrei immaginato che questa storia fosse così.

Tutto sembra stare bene, semplicemente bene. E per me il silenzio è veneno che uccide l'emozioni quando sei a tremila chilometri di me.

Non sei parte della mia vita, mi siedo e comincio a pensare al mondo, a tutte le cose che faccio e non ci stai. Ed io vorrei che ci fossi... Com'è possibile che la gente prenda queste decisioni? Com'è possibile che io non sia capace d'intuire quello ch'è ovvio?

T'estimo.
Em fas falta i no ho saps o potser no ho vols saber. No tens temps per saber-ho.
No puc canviar les teves decisions, no puc seguir fingint que formo part d'elles.

viernes, 16 de mayo de 2014

186 // el olor a miedo

El miedo tiene un olor muy particular. Hay quienes se atreven a luchar con él, yo lo hago. Porque yo lucho contra todo, así como me enseñaron cuando era niña.
- Lucha - me decían - el mundo es tal como tú quieres que sea y tu vida es tuya, no es de nadie más.
Yo tenía diez o doce años y no entendía nada.
Luego me decían que España era mala. Y casi me lo he creído.
Tenía mucho miedo a veces cuando sentía disparos muy cerca de mí, cuando veía miles de personas combatiendo, unas contra otras en nombre de una ideología que yo he asimilado sin entenderla.
Me he equivocado tantas veces.
Hay veces que siento que toda mi vida es una gran equivocación porque hay más cosas que hice mal que las que hice bien.
Sigo sonríendo porque a lo largo de mi vida he conocido a tantas personas deprimidas, con una vida aburrida, transparente. Amargados, cansados, heridos, desconfíados. Somos millones y cada uno de nosotros tiene un destino.
Sigo siendo una optimista, porque la vida es así. Hiere.
Me encanta poder abrazar a los que sufren, sentir que les transmito mi tranquilidad, la paz interior que llevo dentro después de largos años de combatir.
Gracias a Dios, EL más GRANDE, por tantas oportunidades y tantos momentos por los que valió la pena vivir todo el resto.

***

El guardia me inmovilizó las muñecas y me arrastró por la escalera. Bajamos hacia el sótano estremecedor de la prisión de Montjuïc. Olía a miedo, a una humedad sucia que llenaba los pulmones impidiéndoles respirar. Tosí.
 - Te tendrás que acostumbrar, que vas a inhalar este aire durante largas semanas - me dijo el policía en tono de desaire y se río.
Hice otro intento de aspirar un poco de aire, en vano. Me atraganté con el tufo que desprendían aquellas paredes desaseadas. Intenté reconocer cada uno de los olores que me rodeaban y decidí que era algo entre orina, sudor seco, sangre vieja y el espanto sofocante de todos los prisioneros amontonados en las celdas, muy pequeñas para que quepan todos.
El musgo que cubría el suelo del pasillo esparcía un hedor que penetraba la nariz, se instalaba muy dentro del aparato respiratorio y se quedaba allí, contagiando todo mi cuerpo. Advertí que había algunas ventanas, pero no traían ningún alivio, estaban todas cerradas y enrejadas, lo cual impedía que entrara siquiera un soplo de aire fresco desde el exterior. Mi corazón se aceleró, empecé a ahogarme con el pánico y ese aire espeso, viejo y fétido, inútil para respirar. Los presos me lanzaban miradas mordaces y odiosas que aumentaban el terror que invadió mi cuerpo.
El guardia risoteó con satisfacción y me empujó hacia una de las celdas. Con asombro me di cuenta de que no había nadie más, estaba sola. Estas condiciones excepcionalmente buenas me olían a trampa.
Me senté en el rincón, en el suelo, drogada con este aire nauseabundo, esperando todo lo peor.
Sin embargo, ni siquiera en sueños me habría imaginado lo que pasó después.